حاجی لیوان نوشابه را کنار بشقابم گذاشت و لبخندی به آن اضافه کرد. کاش این توجهاتش را برای وقت خلوت‌های دونفره می‌گذاشت! پوزخندهای دردناک سالار را که می‌دیدم، دلم می‌خواست دهان باز کنم و بگویم: «من از خیر این ازدواج گذشتم، اصل پدرت را بزن زیر بغلت و ما را به خیر و شما را به سلامت! من خودم پاتک‌خورده‌ی این ازدواجم!»

به سختی، زیر نگاه پسر حاجی، چند لقمه خوردم. هنوز خیلی گرسنه بودم، ولی استرس نگاه‌های پسر حاجی دست و پام را بسته بود. کاش می‌شد بشقابم را پر کنم از غذا و به اتاق بروم، دهانم را پر از غذا کنم و بی‌خیال از ریختن غذا روی لباسم یا رنگ گرفتن دور لب‌هایم، غذا بخورم!

«چرا نمی‌خوری لیلا جان؟» — جانش را کشدار نمی‌گفت، بهتر نبود؟! — «ممنون… سیر شدم.»